Waar je woorden geeft aan wat er in je leeft, begint vrijheid

Dat is waarom ik schrijf.

Ik laat de taalregels voor wat ze zijn – spelling, grammatica, techniek – en schrijf vanuit mijn hart.

Zo vind ik de kern. De waarheid. De essentie.

Wanneer ik schrijf, ben ik eventjes compleet.
Dan klopt de wereld een seconde.

Mijn schrijfverslaving begon op mijn achtste

Met gedichtjes, verhaaltjes en zelfgetekende boekjes.
Ik had een ongekende fantasie en zag in het bos elfjes en kabouters lopen. Daarover schreef ik.

Ik wilde later Scheherezade worden.

In 2008 won ik de IVIO Andries Greinerprijs met een kort verhaal. Het prijzengeld was 1.250 euro. Ik vond het zo’n waanzinnig bedrag dat ik de volgende dag mijn baan opzegde om mijn meisjesdroom waar te maken: een boek schrijven.

Maar mijn innerlijke criticus kwelde me

Ik maakte duizend beginnetjes en geen enkel einde.

Ik ging in therapie omdat ik me wel een schrijfster voelde, maar nog geen boek had.

Het was altijd makkelijker om wat-dan-ook voorrang te geven.

En toen ging ik scheiden.
Vol in mijn liefdesverdriet dacht ik:
het juiste moment komt nooit, dan maar nu.

In mijn bloemetjesbed schreef ik De onderkant van sneeuw.

Geen seks tot de laatste punt, besloot ik

In de week dat ik mijn eerste gesprek met mijn uitgever had, ontmoette ik ook een nieuwe liefde.

Met hem kreeg ik een kind.
Een meisje.

Ik had 8 jaar gewacht, had zoveel IUI en ivf gehad en nu was ik eindelijk zwanger.

De thrillers gingen even in de koelkast en ik schreef het boek dat ik zelf had gemist: Vruchtbaar.

Een vriendin zei: ga toch schrijftrainingen geven

Dat was Bregje, de eigenaresse van Spijkerman Trainingen.

Ze kende mijn boeken, mijn drive en mijn liefde voor het podium.

Het bleek een schot in de roos.

Voor haar heb ik meer dan vijftig teams geleerd hoe je zakelijk schrijft.

Een goed rapport.
Een e-mail die werkt.
Een adviesstuk.

De basis was gelegd, maar ergens knaagde er iets

Ik had alles waar ik ooit van had gedroomd:
een kind, een oeuvre, een carrière als schrijftrainer.

En toch voelde het ergens niet goed.

Na die eerste scheiding had ik een tatoeage op mijn nek laten zetten:

durf te kijken

een reminder om te kijken naar wat ik écht wil.

Los van wat hoort,
van mijn mind en ego,
van mijn situatie.

Ik wilde dat. Echt.
Maar ik hoorde niet wat mijn hart precies zei.

Schrijven hielp me dichter bij mezelf te komen

Mijn dagboek was altijd al belangrijk voor me, maar nu ging ik levensvragen stellen.

Wat zie ik als ik diep binnen in me kijk?
Welke patronen herken ik in mijn leven?
Wat wil ik nu eigenlijk zelf?

Mijn pen werd mijn vriend.
Mijn spiegel.
Mijn onderzoeker.

Ik ben duizenden dagboekpagina’s, retraites, therapieën en zelfontwikkelingsboeken verder.

Ik ontwikkelde schrijftrainingen die dicht bij mij liggen en ik schrijf momenteel een boek – dat geen thriller is.

Ik leef nu mijn droomleven

Ik woon samen met mijn dochter in Almere.
Met z’n tweetjes leiden we een leven met veel lucht.

Alleen wanneer er genoeg ruimte is, kan er iets ontstaan.

Ik geef woorden aan alles wat ik voel, zie, vrees en verlang en help anderen dat ook te doen.

Ik gebruik het mooiste papier.
Zoek de meest rake woorden.
Laat het stromen.

Want dat is voor mijn voluit leven.